Εξαρτημένη δικαιοσύνη από… πάππου προς πάππου.
Πώς ξεκινάν και γράφονται οι ιστορίες, οι εκθέσεις και τα άρθρα άραγε;
Όλα ξεκίνησαν μερικές μέρες πριν, που ξαναέπεσε στα χέρια μου «Η Απολογία Σωκράτους» του Πλάτωνος. Με ρούφηξε κυριολεκτικά και αυτή τη φορά το γραπτό είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από ότι όταν το πρωτοδιάβασα, που ήμουν πιο αφελής και δεν ασχολούμουν ενεργά με τα κοινά.
(Το αστείο είναι ότι το καλοκαίρι του 2020 ξαναδιάβασα τις Νεφέλες του Αριστοφάνους, που πιτσιρίκα με έκαναν να ξεκαρδίζομαι, ωστόσο αυτό το καλοκαίρι σιχάθηκα τον Αριστοφάνη. Ό,τι μου φαινόταν κάποτε αστείο και κωμικό από αυτόν τον σατυρικό ποιητή, τώρα μου φαίνεται χυδαίο και υβριστικό.
Και μιας και η ανάγκη που μου έχει δημιουργηθεί για την ετυμολογία λέξεων και ονομάτων είναι δεδομένη για εμένα, η συνειδητοποίηση του ονόματός του, μου υπενθύμισε τη γνωστή λαϊκή ρήση «ό,τι λάμπει, δεν είναι χρυσός». Άριστος φαίνεται. Για εμένα και την ταπεινή μου κρίση, δεν είναι. )
Έχει να κάνει για άλλη μια φορά, από την αρχαιότητα έως και σήμερα, με την εξαρτημένη δικαιοσύνη. Αργότερα θα δούμε και άλλα παραδείγματα στα οποία οδηγήθηκα συνειρμικά.
Η δίκη διεξάγεται το 399 π.Χ., μόλις πέντε χρόνια μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, και τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση της τυραννίας των Τριάκοντα.
Σε αυτό το σημείο, παραθέτω κάποια αξιοσημείωτα λόγια του Σωκράτους κατά την απολογία του (πάντα κατά τον Πλάτωνα οποίος ήταν και μάρτυρας στη δίκη).
«Και ξέρετε βέβαια τι χαρακτήρα είχε ο Χαιρεφώντας, πόσο υπερβολικός ήταν σε ό,τι έκανε. Κάποτε λοιπόν που πήγε στους Δελφούς, τόλμησε να ρωτήσει το μαντείο το εξής: – γι’ αυτό που θα πω μην βάλετε τις φωνές, άνδρες – ρώτησε λοιπόν αν υπάρχει κάποιος σοφότερος από μένα. Απάντησε τότε η Πυθία ότι κανένας δεν είναι σοφότερος. Και γι’ αυτά τα πράγματα είναι μάρτυρας αυτός εδώ, ο αδελφός του, γιατί εκείνος έχει πεθάνει.
Προσέξτε τώρα γιατί σας τα λέω αυτά. Γιατί πρόκειται να σας εξηγήσω πως γεννήθηκε η ψεύτικη κατηγορία εναντίον μου. (…) Έτσι λοιπόν κατέληξα να αναρωτιέμαι – για να δικαιώσω το χρησμό – τι από τα δύο θα προτιμούσα, να είμαι όπως είμαι, δηλαδή να μην είμαι ούτε σοφός με τη δικιά τους σοφία αλλά ούτε και αμαθής με τη δικιά τους αμάθεια, ή να είμαι και σοφός και αμαθής όπως εκείνοι. Απαντούσα λοιπόν και στον εαυτό μου και στον χρησμό ότι είναι καλύτερα να είμαι όπως είμαι.»
«Γιατί περιφέρομαι μη κάνοντας τίποτα άλλο από το να πείθω τους νεότερους και τους πιο ηλικιωμένους ανάμεσά σας να μην φροντίζουν ούτε για τα σώματά τους ούτε για τα χρήματά τους με τόσο πάθος, παρά μόνο για την ψυχή τους, πως θα γίνει καλύτερη, λέγοντας τους ότι η αρετή δεν γίνεται από τα χρήματα, αλλά τα χρήματα και όλα τα άλλα ανθρώπινα αγαθά, και τα ιδιωτικά και τα δημόσια, από την αρετή.»
«Αλλά και εκτός από το θέμα της φήμης, άνδρες, δεν μου φαίνεται ότι είναι δίκαιο να παρακαλεί κανείς, τον δικαστή, ούτε παρακαλώντας τον να αθωώνεται, αλλά εξηγώντας του και πείθοντας τον. Γιατί δεν βρίσκεται για τον σκοπό αυτό σ’ αυτή τη θέση ο δικαστής, για να απονέμει τη δικαιοσύνη κάνοντας χάρες, αλλά για να κρίνει. Και έχει ορκιστεί να μην κάνει χάρες σ’ όποιον του αρέσει, αλλά να δικάζει σύμφωνα με τους νόμους. Δεν πρέπει λοιπόν, ούτε εμείς να σας εθίζουμε στην επιορκία, ούτε κι εσείς να τη συνηθίζετε. Γιατί τότε κανένας μας δεν θα έπραττε σύμφωνα με τη θέληση των θεών.»
Ας εστιάσω στο «δεν μου φαίνεται ότι είναι δίκαιο … θέληση των θεών.».
Ωπ! Να κάπου εδώ ήρθε και ο πρώτος συνειρμός.
Αν υπάρχουν 2 ονόματα δικαστών στη νεώτερη ιστορία του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους που φέρνουν ρίγη συγκίνησης σε κάθε Έλληνα που σέβεται την ιστορία και το έθνος του, αυτά είναι του Αναστάσιου Πολυζωίδη και του Γεώργιου Τερτσέτη.
Στην κατάπτυστη δίκη κατά του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημητρίου Πλαπούτα με κατηγορίες εσχάτης προδοσίας και υποκίνησης συνωμοσίας εναντίον του Βασιλέα Όθωνα, οι δύο αυτοί δικαστές ήταν και οι μόνοι που δίκασαν με βάση το δίκαιο. .Η δίκη έχει χαρακτηριστεί ως εθνική ντροπή. Ο λόγος ήταν ότι οι κατηγορίες ήταν βασισμένες σε καταθέσεις μη φερέγγυων μαρτύρων, χωρίς απτές αποδείξεις για την ενοχή τους.
Εδώ έχουμε ένα ξεκάθαρο δείγμα εξαρτημένης δικαιοσύνης.
Και κάπως έτσι, συνειρμικά ήρθα στο σήμερα. Και στο όνομα του Αρτέμη Σώρρα.
Το 2013 δικάστηκε με τις κατηγορίες της διασποράς ψευδών ειδήσεων, ανησυχίας λαού και κατάλυση πολιτεύματος. Έπειτα από μια πολύωρη δίκη με πλούσιο αποδεικτικό υλικό, η έδρα του δικαστηρίου τον έκρινε αθώο των κατηγοριών με τελεσίδικη και αμετάκλητη απόφαση με α/α 67650/2013.
Πώς τα φέρνει όμως η εξαρτημένη δικαιοσύνη ε;
Το Νοέμβριο του 2017, επαναδικάζεται στην ουσία για τις ίδιες κατηγορίες και παρά το ότι δεν έστεκε δικονομικά η εκδίκαση, έπειτα από περιστατικό εντός της αιθούσης και απομάκρυνσης του εισαγγελέα από την έδρα, ως μηνυόμενο από τον συνήγορο και μετά από διάλειμμα μερικών ωρών, ανέλαβε άλλος εισαγγελέας, ο οποίος έκρινε απαράδεκτη την εκδίκαση αμετάκλητης και τελεσίδικης απόφασης με α/α 107376/2017.
Το καθεστώς συνεχίζει ακάθεκτο τις μάχες του απέναντι στον Αρτέμη Σώρρα και ήδη εκκρεμούν δίκες έφεσης.
Ο Αρτέμης Σώρρας, έκανε ΑΔΙΚΗ φυλακή. Γιατί το δίκαιο δεν αποδόθηκε ποτέ. Γιατί αν είχε αποδοθεί δε θα φυλακιζόταν ποτέ γιατί ό,τι έχει δημιουργήσει είναι ο ορισμός του δικαίου.
Τι να την κάνει κανείς τη δικαιοσύνη χωρίς το δίκαιο;
Θα το πάμε μέχρι τέλους, γιατί το δίκαιο είναι με το μέρος μας και η δικαιοσύνη είναι αξία μας.
Εδώ θα σε αφήσω φίλε αναγνώστη. Καλή όρεξη!
Αναστασία Ιακώβου, ενεργό μέλος της Ε.ΣΥ. Λαυρεωτικής
